Maurice Wiche van het Limburgs Dagblad had felle kritiek op de Wahlwiller Passie. 'Veel te heftig' was zijn conclusie. Van bezoekers ontvingen wij spontane reacties op de afbrekende recensie van Maurice Wiche. Hieronder een bloemlezing van ingezonden brieven naar het Limburgs Dagblad waar ze in een gladgestreken versie werden geplaatst.
Veel te heftige muziek volgens de recensent van het Limburgs Dagblad. Oordeel zelf :
'Ik hoorde over de kritiek over de Wahlwillerpassie.
Die recensent schreef ook over gemis aan natuurlijke
spanning of zoiets; ik vond die passie juist super-spannend en de
bundeling van talenten zeer geslaagd. Zo'n recensie, dat is toch weer
Limburgs op zijn smalst'.
'...Wat mij bijzonder stoort aan de kritiek is dat er een man is gestuurd die, als ik goed lees op internet, niet verder komt dan Grieg en Chopin. Het getuigt van weinig inzicht om zo'n man te sturen naar een evenement met uitsluitend nieuwe muziek, bovendien geplaatst in een omgeving waar de elementen elkaar versterken. Daar heeft hij helemaal geen oog of oor voor.
Wat mij nog meer stoort is dat die man niet verder komt dan het schrijven van gemeenplaatsen zoals een talentvolle dirigent of een prachtige stem. Dit getuigt van groot amateurisme. Juist daarom is het belangrijk om mensen met een brede horizon te laten schrijven over gebeurtenissen als de Wahlwillerpassie. Mensen zoals destijds Th. Franssen, iemand die geworteld in een traditie, nieuwe ontwikkelingen nieuwsgierig volgde. Mensen die meer te vertellen hebben dan het was zuiver, mooi van toon en nog meer van dit soort zaken. Mensen die een gebeurtenis in een context kunnen plaatsen. Mensen die een sfeer van nieuwsgierigheid kunnen oproepen. Want dat is mijn inziens de rol van een criticus...'
'...De verwijzing naar het verraad van Limburgse artiesten als van Eyk en Jonas was er niet voor niets zo judasachtig uitgetild. Wat dat betreft heeft de recensent gelijk dat het expressionistisch was. In de meest letterlijke vorm: pijn die eruit moet.
Totaal oneens ben ik het met zijn opmerking over het gebrek aan eenheid in stijl. Dat verraste me namelijk in positieve zin. En zeker door de handige manier waarop de muziekstukken waren geschakeld waardoor een mooi kleurppallet ontstond...'.
'...Ja, er zit natuurlijk iets pathetisch in de vergelijking tussen Aad de Haas' martelgang en die van Jezus, maar het is de recensent toch ontgaan dat de componisten waarschijnlijk niet voor niets deze thematiek zo hartstochtelijk uitwerken: het uit ook iets van henzelf, de geïsoleerdheid van hun positie binnen de (Limburgse) muziekwereld...'
'..Was het niet ook een recensent van het Limburgs Dagblad die samen met een Telegraaf-journalist gemene stukkies ging schrijven over de ontaarde kunst van De Haas?...'
'Prima concept, wat mij betreft. Ging het in dit geval niet om de katholieke journalist Jo Groen (van het Limburgs Dagblad)? Trek het je niet te veel aan. De muziek was prachtig, en de dag ook. De componisten kunnen wat mij betreft beslist trots zijn op hun werk. Ik heb genoten...'
'...Wiche heeft een punt met de opmerking dat de muziek soms te hard was. Maar voor het overige verdient zijn negatief getoonzette recensie wel enig tegenwicht. Toen de première voorbij was wist ik niet hoe lang ik gefascineerd in de Sint Cunibertuskerk had gezeten. De Wahlwiller Passie hoeft niet in één keer geheel begrepen te worden. Daarvoor is hij te complex. Maar net als met een fascinerend schilderij houdt het een belofte in. Er valt een tweede en een derde keer nog heel veel te ontdekken voor de toeschouwer/luisteraar... Allicht is bij de première nog niet alles gladgestreken. Het is een hele onderneming waarbij tientallen betrokkenen hard, zeer hard, gewerkt hebben. Ik hoop van harte dat deze Wahlwiller Passie een jaarlijks evenement wordt. Daarmee zou Limburg een origineel topstuk in zijn culturele aanbod en een verbreding van het culturele palet rijker zijn. Ik hoop dat de heer Wiche dan nogmaals gaat luisteren, zien en voelen, en hopelijk over zijn eigen schaduw heen springt...'
'Bij deze willen wij u feliciteren met en danken voor het initiatief, de organisatie en de uitvoering van de Wahwiller Passie.
Wij waren met veel intensiteit deelgenoot van de ambiance, de muziek, het licht en de belichting in de kerk van Wahlwiller...'
'...Wat een unieke samenhang, een sfeervol kerkje met indrukwekkende muurschilderingen, die wij dankzij het boekje direct konden plaatsen en dan het muzikale gebeuren. Hoe heeft iemand het kunnen bedenken en ook nog realiseren: 14 componisten die samen een passie schrijven en die stukken pasten ook nog prachtig bij elkaar. Dan de uitvoering: uitstekende musici, die de werken speelden alsof ze er een jaar lang aan gewerkt hadden. Dat af en toe verplaatsen van de musici was echt een heel goede vondst. Het duet van de sopraan en de althobo midden tussen het publiek was ook echt schitterend en spannend. Ik zie nog het bewonderende gezicht van de althobo voor mij toen zij merkte dat de sopraan na een aantal moeilijke passages weer spatzuiver op de juiste toonhoogte uit kwam...'
'..Het stuk in de krant vond ik hardhandig en oppervlakkig. Dat de recensent zo weinig concentratie heeft en zo snel een verzadigingspunt bereikt, is vooral sneu voor hem. Bij mij kwam als overheersend thema binnen: de volharding van de zuivere toon en dat in meerdere dimensies. Zowel muzikaal, als mystiek, als menselijk. Daar zijn jullie geweldig in geslaagd. Het is een muziekwerk van zeer hoog niveau. Het was voor mij niet zo dat Aad de Haas als de lijdende Christus werd 'opgevoerd' die precies alle staties naliep of iets in die geest. De parallel was bescheiden aangeduid. Het ging m.i. meer om iemand die in resonantie met de zuivere toon zijn eigen leven volhardde. Die de mens vanaf een mystiek ruimtepunt liefdevol transcenderend kon weergeven in zijn werk. Ik vond alle muziekfragmenten en onderdelen met elkaar in resonantie en harmonie. Ook de electronische delen. Die waren verrassend welluidend , echter dat moet ik eerlijk zeggen voor mijn oor wel net iets te luid..'
'Wat was dat mooi! De schilderijen en tekeningen van Aad de Haas ervoeren we als zeer indrukwekkend. Ontroerend vond ik zijn zelfportret, waarin hij zichzelf zowel kwetsbaar als heel sterk tekent. En wat in zijn vroege werk al werd uitgedrukt, werd zijn hele leven. De lezing in de bibliotheek van het klooster in Wittem was interessant, vooral doordat de spreker hem persoonlijk had gekend - beginnend bij de eerste ontmoeting van hem als jong jongentje met de schilder in de Wahlwiller kerk. De persoon van Aad de Haas kwam ons steeds levendiger voor de geest te staan. ..... De kerk zelf vond ik een zeer intieme ruimte, waarin de devotie voelbaar was. Ik had er weinig over nagedacht hoe het allemaal eruit zou zien, maar in ieder geval had ik gedacht dat de kerk iets groter zou zijn - en kouder. De schilderingen kwamen door de belichting zeer goed uit - prachtig van kleur en tekening. Mij ontgaat volstrekt waarom mensen die schilderingen ooit afkeurden. Ik zat onder de kruiswegstatie, waarin de drie opgerichte kruisen nog leeg staan - drie gebogen lijntjes, die de beklemming van wat er zou gaan gebeuren tastbaar maakten. En ik keek uit op de dynamiek van de vier ruiters. De passie zelf vond ik een heel mooi geheel. Gemaakt door 14 componisten - maar dat zou je niet zeggen. Alle stukken vielen als het ware in elkaar en waren een geheel - ondanks de zeer verschillende muziek- en compositiestijlen. Al in de eerste noten werd de toon van de passie gezet - en dit bleef in geheel stuk doorklinken. ....Pieter was het met me eens toen we naar huis reden, dat deze dag een zeer bijzondere dag voor ons was geweest'.
Meedere reacties volgen.